Deinklang
Counseling, coaching, vertalen, deugden
 
thumbnail_IMG_0317.jpg

Troost

Ze kwam wat onzeker de winkel binnen. Ja, ze was hier wel vaker geweest en kende het wel, maar toch was er die aarzeling. Gelukkig was ze niet de enige die zo binnenkwam op die middag die was georganiseerd voor weduwen en weduwnaren. Er was herkenning bij de anderen, iedereen vond het even spannend. Hoe zou het gaan? Wat moest je vertellen? Moest je wel wat vertellen of mocht je ook alleen maar luisteren?

En er was erkenning...Het verdriet om het verlies van een dierbare mocht er zijn. Niemand die vond dat het nu weleens over moest zijn; 'het leven ging immers door!' Nee, hier was het okay om verdrietig te zijn om het verlies van haar man en ook na een aantal jaren nog verdriet om het verlies van haar schoonzoon te hebben, hier was het okay dat haar dochter nog steeds boos was dat haar man er 'zomaar tussenuit geknepen' was. Ze mocht vertellen, verdrietig zijn en lachen om een grap die iemand maakte. Er werd naar haar en de anderen geluisterd; oprechte aandacht. En wij...wij hadden een klik. 

Weken later moest ik toevallig weer even in de winkel zijn en zij zat er ook. Meteen sprong ze overeind, greep mijn hand vast en zei: "Wat fijn om jou weer te zien!" Het ontroerde me, de blijdschap van deze vrouw gaf mij het gevoel dat ik op die middag weken eerder een snaar had geraakt. Ze vertelde me dat het langzaam aan weer wat beter ging. Ups en downs, maar die horen erbij vond ze. Ze had wat bij me losgemaakt. Namelijk de wens om meer voor mensen te doen die een dierbare zijn verloren, mensen te helpen in hun rouw. 

En zo is er vandaag een mail de deur uitgegaan in de hoop dat ik in 2019 in Duitsland de opleiding tot rouwbegeleider mag gaan doen. Ik duim voor mezelf...duimen jullie voor mij mee?

 Terug
Geplaatst: 08-11-2018 14:55:43

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Reactieformulier